Για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη

Γεια χαρά.. Μετά από πολύ καιρό ξανά εδώ.

Και να που ένα περιστατικό που παίρνει απρόοπτη τροπή φέρνει στην επιφάνεια ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Όλοι μας το ξέραμε. Οι περισσότεροι σιωπούσαν. Λίγοι ήταν όμως αυτοί που προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να σπάσουν κάθε φαινόμενο σχολικού εκφοβισμού από την ρίζα του.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά και οι απαντήσεις που αναζητούνται πρέπει να προβληματίσουν τον καθένα μας είτε έχει άμεση σχέση με το σχολείο είτε όχι.

Πρώτα και κύρια η συζήτηση δεν πρέπει να αναλωθεί στην σχολική βία αλλά να επεκταθεί και στις υπόλοιπες μορφές που μπορεί ο εκφοβισμός να πάρει.

Μιλώντας για το σχολείο το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου είναι αυτά τα ανυπεράσπιστα και αινιγματικά βλέμματα των μαθητών. Γεμάτα ανασφάλεια για το αύριο, έχοντας χάσει την λαχτάρα για πραγματική ζωή, αλώνονται μεταξύ καφετέριας και ίντερνετ καφέ. Περιφερόμενα, κουβαλούν μαζί τους την καχυποψία και την περιέργεια που προσφέρουν τα μέσα μαζικής δικτύωσης ,όπου η ζωή μετατρέπεται σε κλειδαρότρυπα, ζώντας ουσιαστικά μέσα από τις ζωές των άλλων. Το συναίσθημα της στιγμής,  δίνει τη θέση του στην απάθεια και την σπατάλη κάθε δημιουργικής σκέψης που σκοτώνεται στις συνήθειες τους. Συνήθειες παράξενες, χαρακτηρισμένες ως μοντέρνες, οδηγούν τα παιδιά σε περίεργα μονοπάτια. Γιατί πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν φαινόμενα ομαδικών παιχνιδιών, διαδικτυακών, που έχουν ως μόνιμο θέμα την βία; Πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν φαινόμενα τυφλής ναρκισσιστικής λογικής ακολουθούμενα κυρίως από τα μικρά κορίτσια όπου η εμμονή για αυταρέσκεια τα οδηγεί στην αναζήτηση λεκτικής επιβεβαίωσης (μέσα από την αποδοχή εικονικών φίλων είτε μέσα από την ικανοποίηση που τους προσφέρει η αγορά ενός ενδύματος κλπ)

Σίγουρα όλοι οι μαθητές δεν είναι το ίδιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς την κοινωνία την διαμορφώνουν οι πλειοψηφίες όμως. Όπως στην κοινωνία έτσι και στο σχολείο,που είναι μία μικρότερη έκφρασή της, οι συναισθηματικοί και πιο ευαίσθητοι άνθρωποι μπορεί να σπάσουν κάποια στιγμή. Ειδικότερα αυτοί που έχουν υποστεί βία κρατάνε μέσα τους σκέψεις οι οποίες είναι δύσκολο να φύγουν. Το πείραγμα για την εμφάνιση-σε μια κοινωνία που έμαθε να φέρεται ρατσιστικά και να καθορίζει αυθαίρετα το ωραίο με βάση λογικές marketing-δίνει τη σειρά του στην υποτιθέμενη πλάκα που μπορεί να υπάρξει από ομάδες-αγέλες μαθητών προς ανυπεράσπιστους μαθητές.

Τι είναι αυτό που τους κάνει όμως να έλκονται για εξουσία από τα 15 τους;

 Με μία πρόταση,είναι το σύνολο όλων των επιμέρους εκφάνσεων της ταλαιπωρούμενης και αλλοτριωμένης κοινωνίας μας. Όταν η τάση να κυριαρχήσω γαλουχεί συνειδήσεις παιδιών μέσα και έξω  από κάθε οικογένεια, αυτή θα διαχυθεί σε κάθε τομέα. Κυριαρχία στη φιλία, κυριαρχία στον έρωτα, κυριαρχία στην μετέπειτα ζωή όπου η εξουσιομανία οδηγεί στην αναζήτηση πολιτικών θέσεων για το θεαθείναι, κυριαρχία μέσω της άσκησης κρατικών-κατασταλτικών επαγγελμάτων απλής εξασφάλισης ενός μισθού.

Βαγγέλη αν στηριχτούμε στον στίχο «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ»,θα γίνουμε απαισιόδοξοι..

Γι’ αυτό, ο άδικος χαμός σου θα γίνει τρανό παράδειγμα αφοσίωσης ώστε να βρούμε το νήμα που χάσαμε όλοι μας και να κάνουμε την πιο επαναστατική κίνηση που υπήρχε και θα υπάρχει: Να παραμείνουμε άνθρωποι.

 https://www.youtube.com/watch?v=0Hg1jbH1iZ0